Nacho Scocco

Ο Nacho Scocco ήρθε το καλοκαίρι του 2008 επί διοικήσεως Ντέμη Νικολαϊδη από το Μεξικό και συγκεκριμένα την Pumas, έναντι 1,5 εκ. €.
Είτε στα χαφ, είτε στα άκρα, είτε ως 10άρι, ο «υδραυλικός» έκανε την δουλειά του μέσα στο γήπεδο. Στα μεγάλα ματς ήταν πάντα «παρών» και ουδέποτε «κρύφτηκε». Πρώτη μεγάλη παράσταση που έδωσε ο Scocco για την Α.Ε.Κ. ήταν αυτή στον τελικό κυπέλλου του 2009 απέναντι στον Ο.Σ.Φ.Π. στον οποίο πέτυχε 2 τέρματα απαράμιλλης ομορφιάς, και τα 2 σε ιδιαίτερα κρίσιμα σημεία του αγώνα και παραλίγο να κερδίσει μόνος του τον τίτλο για την Α.Ε.Κ. Εξίσου μεγάλο παιχνίδι έκανε και την επόμενη σεζόν στο Καραϊσκάκη απέναντι στον Ο.Σ.Φ.Π. για το Πρωτάθλημα, ματς στο οποίο χάρισε τη νίκη (1-2) στην Ένωση με 2 επίσης απερίγραπτης ομορφιάς και τέχνης τέρματα.
Μπορούσε στη μέρα του να διαλύσει οποιαδήποτε άμυνα και δε θα ήταν σχήμα λόγου ή υπερβολή να μιλήσουμε για ποδοσφαιριστή που εάν μπορούσε να διατηρήσει ένα σταθερό επίπεδο υψηλής απόδοσης τότε θα έπαιζε με χαρακτηριστική άνεση βασικός σε οποιαδήποτε μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα. Υπό αυτή την έννοια ήμασταν τυχεροί που σε μια από τις πιο σκοτεινές εποχές της ομάδας είχαμε την ευλογία να θαυμάσουμε έναν τόσο μεγάλο ποδοσφαιριστή. Συνολικά αγωνίστηκε για τρεις σεζόν στην Ένωση, έχοντας 118 συμμετοχές και 33 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις. Μάλιστα ανανέωσε το συμβόλαιό του έναν μήνα πριν αποκτήσει το δικαίωμα να διαπραγματευθεί μία μεταγραφή ως ελεύθερος, ώστε να φέρει χρήματα στα ταμεία της Π.Α.Ε που άρχισαν να αιμορραγούν.

• Ιδιοφυία των στιγμών
  Σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε ένα επεισόδιο του "Pretend it's a city", η Αμερικανίδα συγγραφέας Fran Lebowitz λέει στον Martin Scorsece "Κανείς δεν αγαπιέται όπως οι μουσικοί γιατί σου δίνουν τη δυνατότητα να εκφράσεις αισθήματα και αναμνήσεις. Πιθανότατα οι μουσικοί και οι μάγειρες ευθύνονται για κάποιες από τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής." Ο Σκόκο μπορεί να μην υπήρξε ποτέ ούτε μουσικός ούτε μάγειρας αλλά αποτελεί την απόλυτη επιβεβαίωση της φράσης της Lebowitz.
  Ήταν ο μεγαλύτερος τσόγλανος που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα την τελευταία εικοσαετία. Καθηλωτικός. Ένας από αυτούς που δύσκολα μπορείς να ξεχάσεις όπως κι αν είδες τα κατορθώματά του: από το γήπεδο, την τηλεόραση ή από τα DVD της εποχής.
  Τρία χρόνια πριν, ανήμερα της επετείου του πρώτου πρωταθλήματος που κέρδισε στην καριέρα του φορώντας τη φανέλα της αγαπημένης του Νιούελς, ο Νάτσο Σκόκο ανακοίνωνε πως έφτασε η ώρα να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Σήμερα ζει στην πόλη που γεννήθηκε, το Χιουζ, απολαμβάνοντας τη ζωή και το ποδόσφαιρο με τους φίλους του. Αλλά όπως φαίνεται μέσα και από τις συνεντεύξεις που κατά καιρούς δίνει, ο μικρόσωμος Τανγκέρος δεν ξεχνά το κιτρινόμαυρο παρελθόν του.
  Ο Ιγκνάσιο Μαρτίν Σκόκο που κλείνει σήμερα τα 40 ήταν για τον κόσμο του ποδοσφαίρου ο Νάτσο, ο δαίμονας, ή συνηθέστερα, ο υδραυλικός. Γεννημένος στη μικρή πόλη Χιουζ της αργεντίνικης επαρχίας του Σάντα Φε, ξεκίνησε τα ποδοσφαιρικά του βήματα στα τμήματα υποδομής της Νιουέλς Όλντ Μπόις, στο Ροζάριο. Παιδί εύπορης οικογένειας, είχε από μικρός ό,τι ήθελε για να φτιάξει μία ιδανική ζωή. Το εργοστάσιο του πατέρα του, που κατασκευάζει θήκες γυαλιών, του έδινε τη δυνατότητα να παίζει ποδόσφαιρο επειδή πραγματικά το αγαπούσε και όχι για λόγους επιβίωσης, όπως οι περισσότεροι συμπατριώτες του. Κάτι που πολλές φορές τον έκανε να παίρνει αποφάσεις για το μέλλον του, με γνώμονα τα «θέλω» του και όχι τα (οικονομικά) «πρέπει» του.
  Το 2004, ο 19χρονος τότε Σκόκο με τη μικρή ακόμα επαγγελματική καριέρα στα γήπεδα της Αργεντινής πανηγύριζε την κατάκτηση του πρωταθλήματος με τη φανέλα της παντοτινής αγαπημένης του, Νιούελς Ολντ Μπόις. Παρέα με τον μετέπειτα κουμπάρο του Φερνάντο Μπελούτσι και τον ”Ελ Μπουρίτο” Αριέλ Ορτέγκα, προσέφεραν στιγμές ποδοσφαιρικής ιδιοφυίας και κατάφεραν να σπάσουν το παραδοσιακό δίπολο της χώρας. Μια γεμάτη τριετία με τους ”Λεπρούς” και ορισμένες ξεχωριστές εμφανίσεις ήταν αρκετές για να του ανοίξουν το δρόμο για το εξωτερικό και την μεξικάνικη Πούμας. Εκεί συνάντησε έναν άλλο ομοεθνή του, τον Εστεμπάν Σολάρι και μαζί αποτέλεσαν τους βασικούς πόλους δημιουργίας της ομάδας τους αλλά κυρίως το λόγο που οι Μεξικανοί πήγαιναν στο γήπεδο για να εκφράσουν το θαυμασμό τους. Τα DVD με τα κατορθώματά του άλλωστε είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν από την εποχή της Νιούελς και κάπως έτσι έφτασαν μέχρι και τα μέρη μας
  Ο Ντέμης τον ξεχώρισε αμέσως μόλις τον είδε σε ένα από αυτά τα βίντεο. Ήταν το 2006 όταν η ΑΕΚ αναζητούσε κάποιον που θα κάνει το παιχνίδι της πιο ελκυστικό. Όταν ο Ντέμης είδε από σύμπτωση έναν αγώνα της Νιούελς Ολντ Μπόις και τον εντυπωσίασε ένας 21χρονος Αργεντινός βιρτουόζος. Ενημέρωσε τον τότε τεχνικό διευθυντή, Ίλια Ίβιτς, ο οποίος αφού έψαξε την υπόθεση, ενημέρωσε πως ήταν έτοιμος να υπογράψει στην Πούμας.
  Η μοίρα όμως είχε αποφασίσει πως θα ερχόταν στην ΑΕΚ. Δύο χρόνια αργότερα, ο σκάουτ της «Ένωσης», Δημήτρης Μάρκος, ενημέρωσε τον πρόεδρο Νικολαΐδη για μια εξαιρετική περίπτωση επιθετικού που έμενε ελεύθερος από την ομάδα του στο Μεξικό. Τα μάτια του Ντέμη άστραψαν όταν αντιλήφθηκε πως επρόκειτο για τον Νάτσο Σκόκο. Με συνοπτικές διαδικασίες η μεταγραφή έγινε και κάπως έτσι ξεκίνησε η ζωή του Νάτσο στο κιτρινόμαυρο σύμπαν.
  "Όνειρο μου ήταν να παίξω στην Ευρώπη. Η ΑΕΚ είναι μεγάλη ομάδα" δήλωνε κατά την άφιξη του στην Ελλάδα. Βέβαια, αυτό το όνειρο του Σκόκο ενδεχομένως να έμενε ανεκπλήρωτο εάν ο Νικολαΐδης δεν πίεζε τον Δώνη, ο οποίος σχεδίαζε την ομάδα με προτεραιότητα για τη συγκεκριμένη θέση τον Κλέιτον. Τα πολλά χρήματα όμως που ζητούσε η ΑΕΛ για το Βραζιλιάνο Κλέιτον ανάγκασαν την ΑΕΚ να στραφεί στη λύση Σκόκο.
  Στα τρία χρόνια της παρουσίας του στην ΑΕΚ επιβεβαίωσε κάθε λέξη που συνοδεύει το θρύλο του από εκείνη τη στιγμή και μετά. Απρόβλεπτος, ξεχωριστός, "μάγος", ένας κανονικός τσόγλανος σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο είχε αρχίσει να κανονικοποιείται για τα καλά. Μεγάλες εμφανίσεις στα ντέρμπι, σπουδαία γκολ που γεμίζουν τις λίστες με τα highlights, περίτεχνες κλειστές ντρίμπλες και εντυπωσιακό μακρινό σουτ. Ένας τανγκέρος σε κίτρινο και μαύρο. Αλλά ταυτόχρονα, μια ιδιοφυία των στιγμών. Ένας αρτίστας που ξεχνιόταν. Τόσο που υπήρχαν στιγμές που έμοιαζε ράθυμος, προκλητικός, αδιάφορος. Και άλλες βέβαια που το εκρηκτικό του υπόβαθρο έβγαινε στην επιφάνεια. Όπως τότε με το Τζιμπούρ.
  Η παρουσία του στα κιτρινόμαυρα ήταν η αποθέωση των στιγμών. Το σουτ-γκολ φωτοβολίδα στο Χαριλάου κόντρα στον Άρη από σχεδόν 45 μέτρα, τα δύο μυθικά τέρματα στο Καραϊσκάκη με ανατροπή-νίκη για την Ένωση, το σλάλομ απέναντι στον ΠΑΟΚ, η τρομερή εμφάνιση στο τελικό κυπέλλου θρίλερ ξανά με τον ΟΣΦΠ στο ΟΑΚΑ (4-4), η απίθανη λόμπα σε τετ α τετ στον προκριματικό με τη Βασλούι. Και τόσα άλλα. Ο Νάτσο φρόντιζε διαρκώς να ταΐζει τη μνήμη του πιο αχόρταγου οπαδού.
  Μολονότι η ΑΕΚ στο διάστημα της παρουσίας του δεν πέτυχε κάτι σπουδαίο όπως η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος, ο Σκόκο έγινε το σπουδαιότερο όνομα του πρωταθλήματος. Ηγέτης στην ΑΕΚ όπου κατέγραψε 120 συμμετοχές και είχε 33 γκολ και 30 ασίστ, την οδήγησε σε δύο τελικούς κυπέλλου και κατέκτησε τον έναν με αντίπαλο τον Ατρόμητο. Όμως τα οικονομικά προβλήματα της ομάδας δεν επέτρεπαν κάτι παραπάνω. Και ο Σκόκο γινόταν μεταγραφικός στόχος Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού. Το δέσιμό του με τους οπαδούς της ΑΕΚ δεν του επέτρεπε να κάνει κάτι τέτοιο. Άλλωστε, η πραγματική φιλοδοξία του ήταν να πάει σε ένα ανώτερο πρωτάθλημα. Όχι να βρει μια άλλη ομάδα στην Ελλάδα.
  Κι έτσι το 2011 οι δρόμοι της ΑΕΚ και του Αργεντίνου επιθετικού χώρισαν οριστικά. Τι κι αν κανείς μέχρι χτες που ανακοινώθηκε η αποχώρηση του από την ενεργό δράση δεν πίστευε πως δε θα ξανάβλεπε το Νάτσο να φορά τα κιτρινόμαυρα. Επόμενος σταθμός ήταν η Αλ Αΐν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Στο μικρό διάστημα που βρέθηκε εκεί αγωνίστηκε σε 19 παιχνίδια και πέτυχε 9 γκολ. Γρήγορα όμως απαρνήθηκε τα πετροδόλαρα των Αράβων για χάρη του δανεισμού του στη Νιούελς.
  Και δε λάθεψε. Κέρδισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ στο Πρωτάθλημα Κλαουζούρα με 11 τέρματα και την ίδια χρονιά χρίστηκε διεθνής με την πρώτη ομάδα της χώρας του, σκοράροντας μάλιστα δύο φορές κόντρα στην Εθνική Βραζιλίας. Ήταν η μοναδική του συμμετοχή με τους μπιανκοσελέστε για τον δικό μας Μαραντόνα.
  Η ανοδική του πορεία σφραγίστηκε με τη μεταπήδηση του στην Πρέμιερ Λιγκ για λογαριασμό της Σάντερλαντ στην οποία πουλήθηκε από τον ασιατικό σύλλογο. Μια επιλογή που δεν τον δικαίωσε μιας και ούτε κατάφερε να προσαρμοστεί στο αγγλικό περιβάλλον ούτε βέβαια η ασταθής Σάντερλαντ ήταν ο σωστός προορισμός για το φιλόδοξο Νάτσο. Ακολούθησε μια μικρή περιπέτεια στη Βραζιλιάνικη Ιντερνασιονάλ αργότερα και μια δεύτερη επιστροφή στην ποδοσφαιρική του Ιθάκη και την Νιούελς.
  Η οικονομική δυσπραγία της Νιούελς τον ανάγκασε να μετακινηθεί για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Άφησε το αγαπημένο του νούμερο 32 με την κοκκινόμαυρη φανέλα για χάρη των “Εκατομμυριούχων” της Ρίβερ Πλέητ. Στην πιο ώριμη ποδοσφαιρική του ηλικία βρέθηκε σε μια μεγάλη ομάδα και κέρδισε όλα όσα δεν είχε καταφέρει μέχρι τότε. Υπό την καθοδήγηση του κόουτς Γκαγιάρδο κατέκτησε ένα Κόπα Λιμπερταδόρες, ένα Σουνταμερικάνα και πολλούς σημαντικούς εγχώριους τίτλων. Επικές ντρίμπλες, σπουδαία γκολ και μαγικές ενέργειες του χάρισαν μια θέση στην καρδιά όλων.
  Στην πιο δύσκολη στιγμή της ποδοσφαιρικής του πορείας, την πρώτη μέρα του Δεκέμβρη του 2019, η Ρίβερ Πλέιτ αντιμετώπισε την Νιούελς εκτός έδρας. Ο Νάτσο τιμήθηκε από το σύλλογο του Ροζάριο σε ένα παιχνίδι που ολοκλήρωσε με γκολ και ασίστ οδηγώντας στη νίκη την ομάδα του, αλλά εκείνος ζήτησε ταπεινά συγνώμη από τους οπαδούς της Νιούελς.
  Γι' αυτό και κανείς δεν εντυπωσιάστηκε από την απόφασή του να χορέψει το τελευταίο του ποδοσφαιρικό τανγκό με τη φανέλα των αγαπημένων του “Λεπρών”. Το 2020 απέναντι στη Βελέζ μπήκε στο γήπεδο σαν αρχηγός της ομάδας που αγάπησε και αγαπήθηκε. Και κάπως έτσι ο κύκλος άρχισε να κλείνει.
  Όταν το Μάη του 2023 η ΑΕΚ κατακτούσε τον τίτλο, όλοι περίμεναν να εμφανιστεί ο Σκόκο εκεί. Παρέα με τους άλλους παλιόφιλους που ξαναμπήκαν εκείνες τις μέρες στο κιτρινόμαυρο σύμπαν. Το Ζούλιο Σέζαρ, το Μπλάνκο, το Μαντούκα. Τελικά ο Νάτσο δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει το μεγάλο ταξίδι για την Ελλάδα. Κι έτσι το όνειρο να ξαναβρεθεί εδώ παραμένει να εκπληρωθεί την επόμενη φορά.
  Μέχρι τότε ήρθε η ώρα να αφοσιωθεί στην οικογένειά του. Γιατί όπως έγραψε στον επίσημο αποχαιρετισμό του από το ποδόσφαιρο, τρια χρόνια πριν: "Η ζωή είναι μια συλλογή στιγμών, γι' αυτό κι εγώ διάλεξα αυτή τη στιγμή, σε μια μέρα που με σημάδεψε σαν παίκτη, για να πω αντίο στο ποδόσφαιρο. Νιώθω ότι έδωσα ό,τι είχα να δώσω. Έφτασε η ώρα για να ξεκινήσω μια νέα ζωή, ένα νέο κεφάλαιο."