Nestor Errea

Ο Nestor Martin Errea όπως ήταν το πλήρες όνομά του γεννήθηκε στις 27 Απριλίου του 1939 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής και πέθανε στις 3 Ιουνίου 2005 σε ηλικία μόλις 66 ετών, χτυπημένος από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο για το οποίο νοσηλεύτηκε στο Ασκληπιείο της Βούλας.

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ερασιτεχνικό επίπεδο από την ομάδα Sacachispas της περιοχής Villa Soldati στις νοτιοδυτικές γειτονιές του Μπουένος Άιρες. Εκεί του έδωσαν και το προσωνύμιο “El Flaco” ("ο Κοκκαλιάρης”) χάρη στη χαρακτηριστική ψηλόλιγνη φιγούρα του.

Το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το υπογράφει το 1958 με την Ατλέτικο Ατλάντα. Το Μάρτιο του επόμενου έτους αγωνίζεται με την Εθνική Νέων της Αργεντινής στο πρωτάθλημα της Νοτίου Αμερικής που πραγματοποιήθηκε στην Χιλή. Η Αργεντινή του Ερρέα τερμάτισε στην 2η θέση, πίσω μόνο από την Ουρουγουάη. Ο ίδιος έπαιξε όλα τα 5 παιχνίδια του τουρνουά και δέχτηκε 10 γκολ. Θα ακολουθήσουν οι δυο και μοναδικές του συμμετοχές με τους αλμπισελέστε. Το Σεπτέμβριο του 1959 στη νικηφόρα αναμέτρηση απέναντι στην Παραγουάη για την πρεμιέρα του Κόπα Σουνταμερικάνα στο Γκουαγιαγκίλ του Ισημερινού, κάνοντας ταυτόχρονα και ρεκόρ συμμετοχής νεαρότερου παίκτη στην Εθνική Αργεντινής και τον Ιούνιο του 1961 σε διεθνές φιλικό παιχνίδι με αντίπαλο την Ιταλία στη Ρώμη, στα πλαίσια περιοδείας που πραγματοποιούσαν οι Αργεντίνοι στην Ευρώπη. Στο μεσοδιάστημα, θα βρεθεί πολλές φορές στον πάγκο του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της χώρας του.

Σε συλλογικό επίπεδο, από το 1962 και μετά, η πορεία του θα περιλάβει μια μεγάλη μια περιπλάνηση του σε μεγάλους συλλόγους της Ν. Αμερικής. Μπόκα Τζούνιορς, Κολόν Σάντα Φε, Πενιαρόλ, Μπόκα Τζούνιορς πάλι, Εστουδιάντες Λα Πλάτα και Μπάνφιλντ. Σε αυτό το διάστημα θα κατακτήσει 3 πρωταθλήματα Αργεντινής με τη Μπόκα Τζούνιορς και 1 Πρωτάθλημα Ουρουγουάης με την Πενιαρόλ. Ο Ερρέα ήταν ο τερματοφύλακας της Μπόκα Τζούνιορς στο διπλό τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες (1963) όταν οι Αργεντινοί έχασαν από τη Σάντος του Πελέ. Τελικά κατάφερε να κατακτήσει το κύπελλο και μάλιστα 2 διαδοχικές χρονιές (1969, 1970) με την Εστουδιάντες Λα Πλάτα. Ενώ υπερασπίστηκε την εστία της Εστουδιάντες στις διπλές αναμετρήσεις του 1970 για το Διηπειρωτικού απέναντι στη Φέγενορντ το οποίο όμως κατέκτησαν οι Ολλανδοί.

Το καλοκαίρι του 1972 οι δρόμοι του Νέστωρ Ερρέα και της ΑΕΚ συναντιούνται. Είναι η εποχή που στο ελληνικό ποδόσφαιρο καταφθάνουν δεκάδες λατινοαμερικάνοι ποδοσφαιριστές. Μπορεί ο κανονισμός της εποχής να επέτρεπε την παρουσία μόνο 2 ξένων ποδοσφαιριστών σε κάθε ομάδα, αλλά οι Έλληνες παράγοντες εκμεταλλεύονται την ανοχή του χουντικού καθεστώτος που βρισκόταν σε δύσκολη θέση εξαιτίας της λαϊκής δυσαρέσκειας, προχωρούν σε "ελληνοποιήσεις" παιχτών και προσθέτουν σημαντικούς ποδοσφαιριστές στις τάξεις τους. Η πρακτική αυτή θα συνεχιστεί για αρκετά χρόνια ακόμα.

Στην ΑΕΚ μαζί με τον Ερρέα ήρθαν τότε δυο ακόμα Αργεντίνοι. Ο Ούγκο Ζερ από τη Νουέβα Σικάγο, ένας γρήγορος δεξιός εξτρέμ που είχε παρουσιαστεί σαν αντίπαλο δέος του Ρομαίν Αργυρούδη του Ολυμπιακού και ο μεσοεπιθετικός Ροντόλφο Βισέντε αποτελώντας τους πρώτους Αργεντίνους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της ΑΕΚ. Και οι δυο απογοήτευσαν και αποχώρησαν γρήγορα.

Δεν ισχύει το ίδιο βέβαια για τον Ερρέα που για τρεις σεζόν αποτέλεσε το βασικό τερματοφύλακα της Ένωσης. Ξεχώρισε όχι μόνο για το παρουσιαστικό του, την ελαστικότητά του, τις εντυπωσιακές εκτινάξεις του και την αποτελεσματικότητα του στις εξόδους. Αλλά κυρίως για τον τρόπο παιχνιδιού του που θεωρήθηκε πολύ σύγχρονος για την εποχή. Τερματοφύλακας που έπαιζε αρκετά μακριά από τη γραμμή του τέρματος με έμφαση στο "διάβασμα" του παιχνιδιού. Ο θρύλος της εποχής από όσους τον είδαν λέει ότι απέκρουε χωρίς να... πέφτει. Σε κάθε περίπτωση η τεχνική του θεωρήθηκε πρωτοπόρα, σχεδόν εκκεντρική.

Ο Ερρέα όμως δεν ήταν ένας συνηθισμένος ποδοσφαιριστής. Καλλιεργημένος, σεμνός, επαναστάτης. Είναι χαρακτηριστικό ότι, αν και αγωνιζόμενος στην Ελλάδα επί χουντικού καθεστώτος, δεν άλλαξε τη νεανική του συνήθεια να φοράει στις προπονήσεις μια μπλούζα με την εικόνα του συμπατριώτη του Τσε Γκεβάρα.

Φεύγοντας από την ΑΕΚ θα αγωνιστεί με τον Απόλλωνα Αθηνών και θα κλείσει την καριέρα του με τη φανέλα του Α.Ο. Χαλκίδας. Το 1977 θα πάρει την Ελληνική υπηκοότητα και θα αποφασίσει να μείνει μόνιμα στη χώρα. Το μεγαλύτερο διάστημα της παραμονής του θα το περάσει στη Λάρισα.